انگار دستام سرده سردنانگار چشمام شب تارنآسمون سیاه ابر پاره پارهشرشر بارون داره میبارهحالا رفتی و من تنها ترین تنهام رو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همینحالا رفتی و من تنها ترین تنهام رو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همین+++گفتی برو تنها بمونبا غصه ها همرا بموندیگه نمی تونم خسته خستمطلسم غم رو زدم شکستمداره چشمام ابر بارونرو گونه هام شده روونرفتی و رفتی تنها می مونمتا آخر عمر واست می خونمحالا رفتی و من تنهاترین تنهام رو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همینحالا رفتی و من تنهاترین تنهام رو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همین

عاقل نبودیم
آنقدر عاقل نبودیم که بتوانیم حماقت کنیم. عقلمان نرسید که اینقدر آرزو نداشته باشیم. تا امروز دلمان نگیرد.
کاش تکه ای از طرحِ گیاهی بودیم روی کاشی ها. لااقل کنارِ هم تصویرِ گُلی را کامل میکردیم. نه زنده بودیم ، نه مرده ی مرده...
اما سرانجام، به زحمت از کنج دیوار، زیر سنگ، از زیر آسفالت روییدیم و لگدمال شدیم.
آنقدر عاقل نبودیم، که بتوانیم احمق باشیم.

همه هر روز صبح می رسند: ماشین ها به پارکینگ، کارگرها به کار آفتابگردان ها به خورشید، میوه ها به فصل ! کفش ها به راه می افتند دست ها به کار دانشجوها مثل همیشه به هیچ می رسند ! چراغ ها به قرمز، پلاک ها به بن بست، راه ها به چاه ! دل ها می ریزند اشک ها هم … روز مثل هر روز به شب می رسد دیوار به فلک، فلک به دست … دست ها هر روز صبح از روزگار، درد آزگار می کشند … من اما نه نقشی از تو مانده بر دلم برای کشیدن؛ نه پاکتی … من، هر روز صبح به تو نمی رسم و نمی دانم کجا داد بزنم: که این رسم روزگارِ رسیدن ها نیست